Wijnen

Deze 18e keer proefde Harold Hamersma meer dan 2800 wijnen onder de vijf euro. Hij deed dit samen met Hubrecht Duijker. De allerlekkerste - zij selecteerden er maar liefst een kleine duizend - staan in deze gids. Bij elke wijn staat een smaakbeschrijving en waar u hem tegen welke prijs kunt kopen.
De Wijnalmanak is dit jaar geheel vernieuwd: de gids is volledig full colour, met een nieuwe vormgeving en nu nog overzichtelijker. De sterwijnen staan in een apart kader vermeld en bij elke sterwijn wordt er een smakelijk eettip gegeven. Dit jaar is er tevens onderscheid gemaakt in één, twee of zelfs drie sterren.

---

Recensie door John Bindels:

De Almanak moet

Die Almanak moet, denk ik ieder jaar weer. Al die verguizers die dit pak papier afdoen als ordinaire reclame voor grootgrutters en aanverwante omzetjagers, zonder de ‘echte’ wijndrinker daarmee te gerieven, moeten hun supporters maar gaan beleren in de blazersociëteit. Een blindproeverij van duurdere en goedkopere wijnen zou deze ‘critici’ best eens wat nederiger kunnen maken. Ik heb het in kleine kring al een paar keer geprobeerd en enige bon ton-superproevers het schaamrood mogen ontfutselen. Dus heeft de Almanak een functie. Juist voor dat deel van de markt dat de meeste wijnconsumenten telt. Nog maar 20% van de wijndrinkers koopt buiten de supermarkt. En die hebben de beschikking over tientallen gidsen. Mag het gewone volk dan misschien een Almanak hebben? Dus Harold, gewoon doorgaan.

Overkomelijk

Voor mij komt er nog iets bij. Veel van die gidsen zijn niet te pruimen. De Almanak leest prettig en gemakkelijk omdat de teksten verre van hoogdravend zijn en lopen als een trein. Daarom alleen al reken ik de uitgave van 2008 tot mijn favoriete vaderlandse wijnlectuur. Goed, schrijver Hamersma laat omstandig weten dat hij niet buiten z’n thuisfront kan en bewierookt daarom het aandeel van elke huisgenoot in de proef- en spoelorganisatie. Maar dat reken ik tot overkomelijk gezinspromotioneel oponthoud. De materie zelf, de wijnen, komt compact maar duidelijk en overzichtelijk aan de orde. Wijnconsumenten die van niets of hoogstens van de hoed maar niet van de rand weten, krijgen een toer langs de supermarktschappen tegen een niet overdreven ‘verrichtingen’-tarief. En dat in dit boek niet alleen de beschreven wijnen, maar ook het Nederlands consumabel is, mag ik als extra pluspunt noteren.

Beter Spanje

Uit de verkenning van Hamersma blijkt dat, tot aan de gehanteerde prijsgrens van 5 euro, Portugal doorbreekt, Spanje steeds meer fraais levert, Zuid Afrika met teveel bulk werkt, Down Under vanwege langdurige droogte met een zorglijk industrieel overschot kampt, Chili in eigen wijnplas verdrinkt, drinkbaar en betaalbaar Frans vooral uit de Gascogne, de Languedoc en de Roussillon komt en Duitsland het eigenlijk laat afweten. Dat laatste geldt ook voor Californië, Oostenrijk, Hongarije en Zwitserland. Sicilië levert tot 5 euro de smakelijkste Italianen.

Spoelbak

De inzenders van Almanakwijnen zijn overigens niet kieskeurig genoeg. Dat valt af te leiden uit enkele getallen. Van de dik 2800 te keuren wijnen werden er 1800 direct naar de spoelbak verwezen. Zeker destillatiespul dat bijna gratis kon worden afgehaald. De overige 1000 waren, vindt Harold, minstens het drinken waard. Plus een vermelding in de sterrenparade als ze voor de prijs ook nog veel te bieden hadden. Dit jaar is voor het eerst ook vermeld hoeveel alcohol de wijn bevat en hoe de fles is gesloten. Er is ook voor het eerst gealfabetiseerd op wijnnaam en niet meer op druivenras. En wie alleen maar kiest op fruitsoort kan zich comfortabel van een overzicht bedienen, zoals de tabel van ‘de beste Chardonnay onder de 5 euro’.

Podium

Wie deze Almanak overbodig verklaart (en proleterige doe-het-zelf-opklimmers en wijnologen hebben die neiging) moet over een tijdje de verkoopcijfers maar eens opvragen. Dan zal blijken dat niet de inhoud, maar de kraker daarvan kan worden gemist. Want wie het lukt om binnen de grens van 5 euro wijn in plaats van meuk te maken verdient aandacht. De Almanak is daarvoor het podium. Mij rest nog een vraag: als ik bij wijnen uit hetzelfde gebied, en in dit geval van dezelfde druif, maar van verschillende wijnboeren letterlijk dezelfde proefnotitie zie staan (bijvoorbeeld Gascogne pagina 43), is er dan geen smaakonderscheid bespeurbaar? Of hebben we dan te maken met fantasienamen voor precies dezelfde wijn? Ook dat wil de consument graag weten. Want het lijkt mij ook een almanaktaak de aanbodmarkt voor de wijndrinkers volstrekt transparant te maken.

Meer informatie over dit boek, inclusief een inhoudsopgave vindt u op www.GourmandGazette.nl Klikt u daar in het linker menu op de link naar de boekrecensies, of gaat u rechtstreeks naar de recensie-index op www.recensies.info Klikt u daar op de details van dit boek.
.

Ontwerper/Vormgever	Paul Pollmann
Fotograaf	Mark Sassen; Piet Gispen